در مسائل ظنى اجتهادى اختلاف نظر داشته و دارند ، در حالى كه بين خود مذاهب اهل سنت و خود مجتهدين شيعه كدورت و نزاع و دشمنى وجود ندارد . و علاوتاً علامه مرحوم شلتوت علناً از طرف مذهب اهل سنت فقه مذهب جعفرى را شرعى دانسته و تعبد به آن را جائز و مبرء ذمه دانسته‌اند پس از اين جهت نبايد نگران بود . بلى اساس اختلاف و بدبينىهاى طرفين را موضوع خلافت تشكيل مىدهد زيرا برادران اهل سنت خليفه اول را حضرت ابوبكر ( رض ) مىدانند در حالى كه شيعه آن حضرت على ( ع ) مىدانند ! نگارنده اين مشكله را قابل حل مىداند زيرا كه معناى خلافت به دست گرفتن زمام امور مسلمين و اداره امورات دينى و دنيوى آن‌ها است نه كدام منصب الهى مانند نبوت ! از اين كه خلافت به وسيله بيعت مردم به حضرت ابوبكر ( رض ) رسيد از قطعيات تاريخى است و هيچ شكى به آن تعلق نمىگيرد ! شيعه بايد قبول داشته باشد و قبول هم دارد كه جناب ابوبكر ( رض ) خليفه اول حضرت پيغمبر اكرم است و مردم پس از آن حضرت ، ايشان را براى زمامدارى خود برگزيدند و حضرت على پس از دوران خلافت حضرت عمر و خلافت حضرت عثمان در مرتبه